"O" huzurlu olduğu zamanlarda ben huzursuz isem, O`nun huzurunu bulandırmamak/kaçırmamak için, benim de huzurlu olmam gerekiyor diye düşünüyor; daha sonra zorlama huzur olmaz diyerek(çünkü öyle "an"larda, "O", öyle olmadığımı "anlar") bundan vazgeçiyorum. Oluruna bırakıyorum. Ben de biliyorum ki, "O", huzursuzluğumu giderme/yok etme becerisine sahip. Huzursuzluğum gidince, huzur geri geliyor huzursuzluğumun yerine. Mutlanıyorum.
Devamý »

Yaşım artık otuz... Otuzbirinci insan yılımı yaşıyorum bu dünya adını verdikleri mekanda. İnsan ömrü ortalama altmışbeş desen, neredeyse yarısını tükettim bile. Yaşlanmaya mı başladım ne?

Yaşlılara kızardım hep. "Çok şey bildiklerini sanıyorlar" derdim. Sanırım bu bahsi geçen yaşlıların en önde gelenleri de annem ile babamdı. "Ne çok şey bildiklerini sanıyorlar, oysa hiçbir şey bilmiyorlar" derdim. Ben de şimdi çok şey bildiğimi sanıyorum, belki de henüz hiçbir şey bilmiyorum...

Sanıyorum,
        sanki,
                ben bilemiyorum!
Devamý »

           Aslında nereye ulaşmak istediğimizi ve üzerinde bulunduğumuz yolun bir şekilde yanlış olduğunu bile bile, konuyu -ve "asıl olana" giden yolu- uzatıp da boşuna zaman harcamışız sanki "sen + ben = biz" yazımı ile gösterilebilen o garip eşitliği yakalamak için...
Devamý »

           Insan yesiller içindeyken de, insanin hayatinda mavi çiçekler açabiliyormus. Ne olursa olsun bir seyler devam ediyormus. Insan tekrar baglanmayi ögrenebiliyormus. Yara izleri ne kadar kasinirsa kasinsin, ne kadar kabuklar kopartilip da kan akitilirsa akitilsin eninde sonunda kapaniyor ve yara izi tamamen yok olabiliyormus.
Özlem duygusunu tattirabilen mavi çiçekler ile günler hizli bir sekilde geçiyormus...
-mis...
-mus...

Devamý »

Acıları paylaşmak adına yapılırmış tüm tatlı sohbetler. Melankolik ortamların vazgeçil(e)mez müzikleri artık teknolojiye uydurulup da "mp3" olarak girse de kulaklara, arka plana atılmışlığın verdiği rahatlıkla görevini yapmakta... Hala kulakları temizleme, ruhu sakinleştirip, gözleri ıslatma görevini sürdürmekte o şarkılar.

25.Şubat.2004 - 02:36
Devamý »

...
- Ya peki, ne zaman görüsebilecegiz? Saçini ne zaman kesecegim?
- Senin istedigin herhangi bir anda, herhangi bir yerde, herhangi bir sekilde. Senin istedigin gibi olsun. Hatta ben gideyim geleyim Balikesir` e. Islerimi halledeyim, arayayim gelince seni. Olur mu senin için de? Uyar mi sana da?
- Ne zaman, nerede olmami istersen bir alo de, bir cebimde makas, bir cebimde raki sisesi, ben orada olurum.
- Seninle vedalasma resmimde raki yok, sarap sisesi var esasen. Eskiden oldugu gibi, Taksim` deki bir kaldirima çömelmis sarap içen iki kisi var kompozisyonda aslinda...
...
05.Temmuz.2004
03.51
Devamý »

Ama sen hiç aglama. O gözlerin de bosuna yas tüketmesin durup dururken. Biliyorum. Diyeceksin ki durup dururken degil bu gözyaslari. Senin de -nasil benim senin yüzünden sorunlarim varsa- benim yüzümden sorunlarin var ve evet, senin de normal zamanlarda saçmalik gibi gelebilecek problemlerin var. Ama ikimizin de bildigi gibi bunlar normal zamanlar degil. Bunlar tam olarak bir yerlere ulasim zamanlarimiz. Karar verme asamasindayiz. Bundan sonraki yasantimiza yön verecek hayaller pesinde kosuyoruz.
Devamý »

Bir de sesini duymak istedi canim simdi.
Aramak istedim simdi.
Cesaret edemedi.
Söyleyeceklerimden ve esasinda senin duyacaklarindan korktum gene.
Hey dostum senin sorunun ne biliyorsun degil mi?
Hep dedigim gibi anca is isten geçtikten sonra aklim basima geliyor ve `ulan sunu da söyleseydim` diyorum ya.
Karsimda olsan anca Beko`dan, havanin sogudugundan ya da `geçmis bayramlar artik yok mirim` diye baslayan olaylardan falan bahsedecegim. Her sey gene korkutuyor. Eskiyi silmek, yenisini yeniden yapmak falan.
Booo. Kusacagim simdi.
Devamý »