Yaşım artık otuz... Otuzbirinci insan yılımı yaşıyorum bu dünya adını verdikleri mekanda. İnsan ömrü ortalama altmışbeş desen, neredeyse yarısını tükettim bile. Yaşlanmaya mı başladım ne?

Yaşlılara kızardım hep. "Çok şey bildiklerini sanıyorlar" derdim. Sanırım bu bahsi geçen yaşlıların en önde gelenleri de annem ile babamdı. "Ne çok şey bildiklerini sanıyorlar, oysa hiçbir şey bilmiyorlar" derdim. Ben de şimdi çok şey bildiğimi sanıyorum, belki de henüz hiçbir şey bilmiyorum...

Sanıyorum,
        sanki,
                ben bilemiyorum!
Devamý »

Ama sen hiç aglama. O gözlerin de bosuna yas tüketmesin durup dururken. Biliyorum. Diyeceksin ki durup dururken degil bu gözyaslari. Senin de -nasil benim senin yüzünden sorunlarim varsa- benim yüzümden sorunlarin var ve evet, senin de normal zamanlarda saçmalik gibi gelebilecek problemlerin var. Ama ikimizin de bildigi gibi bunlar normal zamanlar degil. Bunlar tam olarak bir yerlere ulasim zamanlarimiz. Karar verme asamasindayiz. Bundan sonraki yasantimiza yön verecek hayaller pesinde kosuyoruz.
Devamý »

...
Günlere;

        Cumaların ertesine lanet olsun. Olmasın hiç cumartesim bundan sonra. "İyi" olanlar olmasın bir daha benim girdiğim hanlarda. Hiç bilmeyeyim "iyi" olanların olduğunu etrafta. Cahillik mutluluktur, en bilgisizi ben olayım içine girdiğim odalarda.

İleriye;

        Asırlar sonrasında sen hala yaşarken, ben gümüşü karartmış kişi olmayayım... Gümüş parlasın etrafına.

Elflere;

        Elfler olmasın yürüdüğüm orman yolunda. Nasılına hala şaştığım, Eros` tan ödünç aldıkları oklarla vurmasınlar beni gene. Daha fazla kan kaybedemem anlamıyorlar mı bunu? Kamplarında geçirdikçe günümü, tüm saflıklarını alacağım onların. Beyaz tenlerini isle karartacak ateşlerle donatacağım gökyüzünü. Kendi kontrolümün artık elimde olmadığını anlamıyorlar mı? O yeşil gözlerle bakıp da beni iyi edebileceklerini ve içimdekini çıkartabileceklerini mi sanıyorlar gene? Mith adını bir zamanlar bana neden verdiklerini hatırlamıyorlar mı? Gri renklerle dolu olduğumu görmüyorlar mı? Ağaçlarında konuk etmesinler beni. Dallardaki tüm yaşamı emip alacağım. Kurumuş kabuklar bırakıp arkamda, gene öyle terkedeceğim eskiden yemyeşil olanı. Yeni bahar aylarında bunun nasıl olduğuna şaşacaklar sabah uyandıklarında. Çiğ düşmeyecek bundan sonra oradaki çimlere. Her sabah gene o kötü gerçekle uyanıp kendi gözyaşlarına çiğ görevi verecekler.
...

19 Ocak 2003
23:41
Devamý »

Herşey bu kadar hızlı yanıp da bu kadar çabuk mu ışığını yitirmeliydi?
...
Neler yaşadık bu kadar zamanda, neleri arkamızda bıraktık?
Ölüm mü olacak illa ki sonu?
İlla ki sonu mu olacak?
Sonu olacak mı?
Ölüm mü?
Son mu?
İlla mı?
Devamý »

           Senin korkuların beni korkutuyor esasında. Hiç birşeyden korkmamak, var olan korkularımın üzerine gitmek adına adım attığımı düşünüyordum bu boşluğa. Oysa şimdi düşüyorum ben. Aşağıya. önümü göremiyorum. Bilinmeyenin soğukluğu sarıyor beni. Korkuyorum. İlk adımı atmaktan korkuyordum esasında. Senin adımın yer değiştirdi de bana yaklaştın. Oysa ben bundan sonrasına da hazırdım esasında. Bundan sonraki her adımımda seninle aynı frekansı tutturmuşuz da yürüyoruz gibi geliyordu bana. Değilmiş. Yanılgılarımdan bir yenisine daha yenik düştüm.
Devamý »

Ama sen hiç aglama. O gözlerin de bosuna yas tüketmesin durup dururken. Biliyorum. Diyeceksin ki durup dururken degil bu gözyaslari. Senin de -nasil benim senin yüzünden sorunlarim varsa- benim yüzümden sorunlarin var ve evet, senin de normal zamanlarda saçmalik gibi gelebilecek problemlerin var. Ama ikimizin de bildigi gibi bunlar normal zamanlar degil. Bunlar tam olarak bir yerlere ulasim zamanlarimiz. Karar verme asamasindayiz. Bundan sonraki yasantimiza yön verecek hayaller pesinde kosuyoruz.
Devamý »

<Olay>

Sabah kalkis.

Sismis gözler ardindan birbirini yoklayis.

Ne güzel. Hala yanimdasin.

Kolunmus zaten bana sarilan da.

Korkmustum gitmissindir diye.

</Olay>
Devamý »

Günlere;

           Cumalarin ertesine lanet olsun. Olmasin hiç cumartesim bundan sonra. "Iyi" olanlar olmasin bir daha benim girdigim hanlarda. Hiç bilmeyeyim "iyi" olanlarin oldugunu etrafta. Cahillik mutluluktur, en bilgisizi ben olayim içine girdigim odalarda.

Ileriye;

           Asirlar sonrasinda sen hala yasarken, ben gümüsü karartmis kisi olmayayim... Gümüs parlasin etrafina.

Elflere;

           Elfler olmasin yürüdügüm orman yolunda. Nasilina hala sastigim, Eros` tan ödünç aldiklari oklarla vurmasinlar beni gene. Daha fazla kan kaybedemem anlamiyorlar mi bunu? Kamplarinda geçirdikçe günümü, tüm safliklarini alacagim onlarin. Beyaz tenlerini isle karartacak ateslerle donatacagim gökyüzünü. Kendi kontrolümün artik elimde olmadigini anlamiyorlar mi? O yesil gözlerle bakip da beni iyi edebileceklerini ve içimdekini çikartabileceklerini mi saniyorlar gene? Mith adini bir zamanlar bana neden verdiklerini hatirlamiyorlar mi? Gri renklerle dolu oldugumu görmüyorlar mi? Agaçlarinda konuk etmesinler beni. Dallardaki tüm yasami emip alacagim. Kurumus kabuklar birakip arkamda, gene öyle terkedecegim eskiden yemyesil olani. Yeni bahar aylarinda bunun nasil olduguna sasacaklar sabah uyandiklarinda. Çig düsmeyecek bundan sonra oradaki çimlere. Her sabah gene o kötü gerçekle uyanip kendi gözyaslarina çig görevi verecekler.

19 Ocak 2003
23:41
Devamý »