Özlüyorum ama hala. Özlediğimin ne olduğunu da biliyorum. Senin içinde yeşerttiğim "ben"mişim özlediğim. O zamanlardaki huzurum imiş özlediğim. Artık sorular yok bu konuda. Cevapları hep "ben" olan sorularmış onlar. Kendimi kandırmak değil de itiraf etmekmiş kendime. Bunu da sırf kendi huzurum ve şu anki mutluluğum için yapmaktaymışım esasında. Sende saflık da yokmuş benim alabileceğim. Sen zaten hepsini bırakmışsın geldiğin yerde. Tüketecek bir şey kalmamış bana da. Tükenecek şey benmişim meğersem. Gittin diyordum ya, sen zaten yokmuşsun ki burada. Benmişim zaten burada yaşayan, insan dediklerimle.
Devamý »

Hayata yeni bir "insan" dahil edilmeye çalisildi. Sanirim bu konuda basariliyim. Hmmm.
Devamý »

Bir üzgünlük daha yaşanıldı. Anlam verilemedi ama sonradan duyulduğu kadarıyla, sadece boşboğazlığın ve dedikoduculuğun sonucu bir yanlış anlaşılmanın buna yol açtığı görüldü. Eh ne yapalım? İnsanlar karşılıklı sorunlarını 1. tekil ile konuşmak yerine, 5. çoğuldan duyduklarına göre hareket ederek çözeceklerine inanıyorlarsa, "bırakınız inansınlar, bırakınız yürüsünler"!
Devamý »

Güzel bir hayat için gerekli tüm adimlarin artik atildigi anlasildi. Hayat "reset"lenmisti. Sifirdan baslangiç için yapilacaklar gözden geçirildi. Kararlar alindi.
Devamý »

Sevilen bir "insan" daha uzaklara gitti. Neydi?

"...ve o güzel insanlar güzel atlara binip gittiler."
Devamý »

Bir yıl daha yaşlanıldı. Hepi börtdey to mi...
Devamý »

Hayat garip. İlişkiler de yalan. Doğruluk payı da olmayan eylemler yaşamakta insan. Kimi zaman yüzüne "Benden uzak dur, yeter" diye vurur tokadını o hayat. Kimi zaman "Senin yüzünden yeteri kadar acı çektim" diye söylenir o güzel hayat. "Başıma gelen güzel şey" diye adlandırırsın hayatı, ne olduğunu, o güzel hayatın neden böyle davrandığını sormaya çalışırsın. Oysa O, anlamını bile bilmediğin "Sen neler olduğunu biliyorsun" cümlesi ile karşılar seni. Hayat garip. İlişkiler de yalan..
Devamý »

Olympos` a da gidildi. Çok güzel dönüldü. Acıların hepsine kıvılcım dokundu. Tüm acılar kül oldu, deniz` e savruldu.
Devamý »