Ölüm gibi görmemeli ayrılıkları, aldatılmaları, tükenişleri, bitişleri, terkedilişleri... Ölüm geldiğinde "diğer" denilen insan artık kalmıyor ortada. Oysa diğer tüm yaşanışlarda, "O", arkasından beklenti ile hatırlanan yerine, yitikliğinin verdiği yokluk hissinin inmeli olan acı ile gün geçtikçe büyüyor. Bu büyüklük de insanı kaplayıp, insanın tüm ruhunu ve vücudunu ele geçiriyor. İşte bu, insanı hergün daha da öldürüyor. Katlanılamaz işkencelere sürüklüyor...



        Prometheus... Neden çaldın o ateşi de getirdin ki bize? Getirdiğin o ateş yaktı ve kül etti işte bizi. Al geri götür o getirdiğini tanrılara... Ne senin ciğerin her gece parçalansın, ne de bizimkiler artık... Al götür bu ateşi bizlerden. Yeter herşey, yeter bu kadar acı, yeter bu kadar keder insanlığa... İnsan olana. İnsan olabilene... Ölümler zaten hep senin yüzünden. Yeter artık ağlatma beni. bakma suratıma o ifade ile. Sen değilsin acı çeken. Seninkisi her gece oluşan vücudunun, her gün tekrar yok edilmesi. Oysa benim ruhum sadece bir kere var edildi ama her saat kemirilmekte, kazınıp da vücuttan atılmakta artık!



        Herşeye, herkese, hepsine, her zamana, her yaşanana, her yaşanacak olana, her yaşanamayana, her kesintiye, her ümide, her üzüntüye, her kedere, her yalnızlığa, her yokluğa, her varlığa... Lanet FALAN olmasın! Hepsi çok güzeldi. Hepsi iyi ki oldu. Hepsi beni yaşatan ayrı birer hatıra artık.



Ama...

Gene de...



``günler sensiz geçer oldu

yüreğim benden gider oldu

baharı beklerken güzelim

hep güneşi arar oldum



herşeyin bir sonu var ama

sonu yok ki düştüğüm yerin

sana değil artık güzelim

ah, ölüme koşar içim



gel artık, içimi al ve öldür

dön artık, sesimi al ve öldür



seni ben kendime güzelim

canımdan geçip seçtim

sana ben kendimi güzelim

ödünç vermedim``



Ölüm - Murat Çelik.



24.Nisan.2004 - 02:11