Gittin ya artık!

Acıları paylaşmak adına yapılırmış tüm tatlı sohbetler. Melankolik ortamların vazgeçil(e)mez müzikleri artık teknolojiye uydurulup da "mp3" olarak girse de kulaklara, arka plana atılmışlığın verdiği rahatlıkla görevini yapmakta... Hala kulakları temizleme, ruhu sakinleştirip, gözleri ıslatma görevini sürdürmekte o şarkılar.

- Özledim seni
- Ben de seni özledim, yoksun uzun zamandır?
- Kayboldum ben, insanlar arasına saklanmak için çıkmak istemedim.
- İnsan olarak adlandırma hala beni... Unuttun mu? Sen ormanımın elfi idin, ben de senin ormanını yok edecek olan büyücü!
- Ne orman var artık, ne de bizler. Onlar kitaplardan çıkmış karakterler!
- Yoksun artık.
- Yokum.
- Gideceksin gene?
- Gideceğim. Hemen şimdi.
- Özleyeceğim.
- Özleme artık...
- Bunu isteme benden. Eski diye adlandırdıklarımız gidemez ki içimizden. Ben seninle varım. Seni özleyeceğim.
- Yumuyorum gözlerimi. Işık bana geliyor.
- Hoşçakal. Ben de geleceğim yakında yanına. Sensizlik çok zor olacak...
- Bekleyeceğim orada.
- Gitme!
- ...
- Gitme! Bırakma beni burada!
- ...
- Gitme! Lütfen!

O kadar sevmek ki seni, sevişememek senin vücudunla. Dokunamamak tenine, izim kalmasın diye. Kırgınlık yaşatmamak için ruhuna; yüzünü bile görmemek, görünce de gülümsememek o güzel suratına. Dışa vuran acının eskiye dair her anını içinin en ulaşılamayacak yerlerine göndermek. Özledim seni diyorum hep yokluğuna. Yokluğun her seferinde sessizlik ile cevaplıyor feryadımı.

Tatlı sohbet nerede diyor artık insan. Kendi kendisiyle bile konuşamıyor. "Delidir" gözüyle bakıyorlar her dediğime. Diğerleri? Diğerleri seni anlamaz ki... Sen diğerleri gibi değildin ki.
Diğerleri buralarda.
Sen değilsin ki...

25.Şubat.2004 - 02:36
2 yorum var.  |  günlük  |  mirmirik  |  05.08.2004 00:00:00

Yorumlar Bu yazıya 2 adet yorum yapılmış. Siz de görüşünüzü ekleyin

Yorum 1 yıl 8 buçuk ay 1 gün sonra , "kimse kim" şunu demiş:
- Ne vardı üzülecek??? Bir sigara yaktı iç çekerek. Saatte epey geçmiş hala uyumadığına şaşırmıyordu artık. 2 gündür gözüne tek damla uyku girmiyordu televizyonda bangır bangır verilen kadın programları, dergilerin, gazetelerin yalancısı olmak için bahar sendromuna veriyordu bu halini. - Hava değişimleri insanları etkilermiş hatta depresyona bile sokarmış. - Hıh hepsi palavra diyerek fırlattı elindeki dergiyi. Sonra televizyonu kapattı. Anladı ki kendiyle kaldı. Sorunda buydu zaten kendinden kaçmak istiyordu ama hep karşılaşıyordu, hep yüzleşmek zorunda kalıyordu. Bu sefer güçsüzdü, karşı çıkamazdı, kumandaya yetişti tekrar açtı televizyonu, sonra bilgisayarı, bir müzik koydu, bütün elektrikli ses çıkaran aletler çalışmalı ve susturmalıydı onu yani kendini inkar etmeliydi. - Bir süreliğine dedi bir süreliğine beni rahat bırak. Bak kendimi toparlayınca dinleyecem seni. - Peki ya ne zaman? Hep aynı bahane, hep aynı kaçış seneryoları, bıkmadın mı? Bir sigara daha yaktı koltuğa uzandı, uyumak istedi ama olmadı. Nasıl giderdi, yine terk ederdi onu? Aklından çıkmıyordu bu soru. Neydim ben onun için sığınak mı? Böyle bir hakkı kendinde nasıl buluyordu? Geliyor, gidiyor, geliyor, gidiyor… o hep susuyor, erkekse sadece gelip gidiyordu. Bir kere hayır demeyi başarabildin mi? Geldiğinde gelme, gittiğinde gitme diyebildin mi? Demedin hiç demedin. Sustun ve kabullendin. O ne yapacağını bilmezken sen de aslında ne istediğini bilmez gibi sustun. Kal veya git demedin. O zaman ya kalır ya giderdi. Ama korktun gitmeyi seçeceğinden ve bir daha gelme ihtimali olmayacağından. Şimdi çok geç kaldığın hayatının neresinden tutacağını bilemez durumdasın. Ardı ardına yaktığı 3. sigarasıydı bu ilk nefesine bile dayanmadı ciğerleri öksürdü tıksırdı ama içmeye devam etti. Günlerdir yaptığı tek şey sigara içmekti. midesi sancıyordu artık ama inatla içiyordu. Birini söndürüyor birini yakıyor ve sigarası bitecek, içemeyecek diye korkuyordu geceleri. Tek başına çıkıp alamazdı ki. Uzaklara daldı gözleri belli yine geçmişte onunla geçen güzel bir gün bulup geziniyordu yada kendi kafasında yaratıyordu, hayaller kuruyordu. Koltuğa uzandı tekrar yan yatıyordu ve elini üstten doladı. Onun sarıldığı izlenimi hep işe yarardı eliyle diğer elini de tuttu el ele uyudukları günlerdeki gibiydi. Sanki arkasında ona sarılmış uyuyordu. Hiç kalkmamıştı aslında o yataktan ve hala onunlaydı. Kokusu yakınındaymış gibi yastığının kokusunu içine çekti. İstemeden de olsa yaşlar süzüldü gözlerinden anladım ki hayalden gerçeğe doğru olan o ince çizgide yüzüne vurmuştu acılar. Cennet bahçelerini düşlerken cehennem çukurunun içine düşmeden önceki o geçiş anı en büyük sarsıntıyı yaşatır insana. Çukura düştükten sonraki acı hiç kalır yanında. Sesi yükseliyordu ve daha çok akıtıyordu yaşlarını. Tüm acılar ortadaydı şimdi tam sesinin ahenginde beliriyordu. Kim olsa anlardı ama yalnızdı. Bu kendi hesaplaşmasıydı, kendine karşı açtığı kendi savaşıydı. Zamanla inilti halini aldı sesi, daha derinden nefes alıyordu ve zaman geçtikçe duruluyordu. Bir fırtına daha atlatmıştı, bitkindi. Gözlerini kapadı, içini çekti elini yine belinden yukarı atıp öbür elini tuttu, başının zonklamasına aldırmadı ve nasıl olduğunu bile anlamadan sızdı. Uyuyordu şimdi uyandırmamalıydı kendini.
Yorum 2 yıl 8 ay 1 hafta 2 gün sonra , "wishh" şunu demiş:
cok hoş bi yazı olsun. bayıldım.. beni alıp uzaklara götürdü.. şimdi izninizle bu yazıdan birkac satır akıp iletmek istyrm birine.. başarılar..












Security Code


İsviçreli bilim insanlarının, yorumunuzu yapmadan önce, sitenin "Kullanım Koşulları"'ndaki Sitedeki Yorumlar bölümünü okumanızı tavsiye ettiklerini biliyor muydunuz?