Gecenin üçünde geçtik onca yolu.
Taksim – Bostancı minibüsüne birlikte binmiştik, birlikte indik, birlikte yürüdük çok uzun bir yolu. Ne bir araba sesi bölebildi suskunluğumuzu, ne bir kedi mırlaması ne de uykusuz insanların balkonlardaki sigara nefesleri. Suskunduk. Konuşmaya gerek yoktu. Anlatabileceklerimizi anlatmıştık tüm yol boyunca. Yaşadıklarımızı anlatmıştık birbirimize gözlerle. Bizlere bir anlam yüklemek isteyen insanlardan bahsetmiştik. Bizim nefretimizi ve sevgimizi anlamazdan gelenlerden dertlenmiştik de o yüzden gelmiştik zaten İstanbul’ un en kahpe semtine. İkimizin de tek isteği bize acı çektiren insanların, bize çektirdikleri acının çok daha fazlasının başlarına gelmesiydi. Özgürlük adı altındaki işkencelerin, kat be kat fazlasını görmelerini dilemiştik ikimizin de hayatına giren ve çıkan kişilerin. Mutluluktan yanlarına varılmıyordu artık. Yeni bir “skor” elde etmişlerdi. Tadlarını onlar çıkarsın, biz de acı taraflarını bitirelim o yemeğin…
Alıştık artık. Düşünülmeyen normalleşti gözümüzde, bunları bize yapanların yetiştirilme tarzlarını, onları yetiştirenlerin ve bunları bize yapanların kişiliklerini ön plana alınca. Sevgi damladı onun mavi gözlerinden. Canımız yandı gene. Oturup evde gözlerimizi ıslattık. Enayi olan bizdik ne de olsa. Hak etmiştik herşeyi ilk sevdiğimizde. Onlar ise kucak kucağa, alt alta, üst üste ihanetlerinin sevinci içindeydiler şu anda. Sarıldık. Frank Sinatra ya da Nina Simone yardımcı olamadı bu sefer ikimize de. Ne bir elf kadını geldi bu sefer yardıma ne de o lanet olasıca büyücü. Üçüncü defa terkedilmiştik.
Yalnızdık. İki başımızaydık. İki kişiydik. İki benliktik. Tek olduk. Bir olduk. Ben olduk. O olduk. Karıştırıp birbirimizi, birbirimize karıştık. Bütün olduk. Bir kişi olduk diğerlerinin ihanetle başarabildiği gibi. Uyuyakaldık sarmaş dolaş.
14.06.`03
3:45