İnsanın neden bu kadar değer bilmez olduğuna anlam veremiyorum bugünlerde. Neden herkes bu kadar bencil, neden sevgi denileni bu kadar garip kelime ve eylemler sığdırmaya çalışır halde? Neden ve neden?
"Neden" sorularından vazgeçmeye çalışmam ve bunu başarabilmem sayesinde adımlar atarken bu kadar acımasız olabilenler `neden` karşıma çıkıyor ki yaratanım? "Melankolik aşk safsataları"m `neden` hala benimle? Ben de acımasız olsam ya mesela! Boşa geçmese ya bu zaman...
Sahnelenen bir tiyatro oyunundaki dekor gibi hissediyorum kendimi. Oyuncular senaristin gerek gördüğü durumlarda benim yanımdalar sadece. Diğer zamanlarda başroldekinin etrafında koşuşturan ve eteklerini gerektiği gibi savuran insan topluluğu hepsi.
02.06.`04 - 2:12
Not: Bu yazıyı Haziran 2004 başında yazmışım. Bir önceki yazıya benzer şekilde; bu da eskilerden!