Ölüm gibi görmemeli ayrılıkları, aldatılmaları, tükenişleri, bitişleri, terkedilişleri... Ölüm geldiğinde "diğer" denilen insan artık kalmıyor ortada. Oysa diğer tüm yaşanışlarda, "O", arkasından beklenti ile hatırlanan yerine, yitikliğinin verdiği yokluk hissinin inmeli olan acı ile gün geçtikçe büyüyor. Bu büyüklük de insanı kaplayıp, insanın tüm ruhunu ve vücudunu ele geçiriyor. İşte bu, insanı hergün daha da öldürüyor. Katlanılamaz işkencelere sürüklüyor...



24.Nisan.2004 - 02:11
Devamý »

Artık sitedeki yazılar hakkında yorum yapılabiliyor ve yorumlar okunabiliyor. Haberimiz ola...
Devamý »

        Bir başkası ağzından bir şeyler aktarmak güzel olacak. Kendi yazdıklarım sadece bir kişi için benim. O` na yazılanlar, O` na gidecek sadece.



Dost insanın gönderdiği bir alıntı bu;
Devamý »

Yeni bir şey yazmayacağım şimdi. Eski yazdıklarımdan bir kaç parçayı bir araya getireceğim. Herşeyin ve herkesin nasıl olup da AYNI olabildiği tam olarak anlaşılacak böylece. Herkes AYNIYMIŞ meğersem, ama artık hiçbir şey AYNI olmayacak... Buyrun bakalım...
Devamý »

Bir haftadır iki satırlık kodu yazamadım. Kafamı toplayamadım. Moronlaştım mı nedir? Nerede benim kafam ya? Alooo. Uyuma!
Devamý »

Daha yeni oynayabildim. Sağolsun Cadı! BioWare gene yapacağını yapmış. Harper` lar da eklenmiş iyice bir güzel olmuş. Israrla oynayınız: NeverWinter Nights - Shadows Of Undrentide
Devamý »

        Bak kayboldun işte. Gittin bir yere, ama geri gelemedin. Tarafımdan atılan adımlar sana yaklaşmanın dışında her şeyi yapıyor şu anda bana. Sen "uzaklaşıyorum senden" dedin. Ben yardım istedim. "Tut elimi yoksa düşececeğiz" diye bağırdım en son. Sen elimi tutmak şöyle dursun, yüzüme bile bakmadın.



15.Mart.2004 - 04:22
Devamý »

Hayat ne güzel lan.
Devamý »