Agzim kurudu. Içim yandi. Canim o kadar aciyor ki, hissizlestim birden.
Koca okyanusta tek basima kaldim. O koca okyanusta ufak bir sal üstünde iki kisiydik. O deniz suyunun tadini bildigi için olsa gerek sali batirmayi tercih etti. Yüzmeliyim dedi belki de kendi adina. Ama beni de sürüklemesine ne gerek vardi ki? Karadan ayrilmadan önce bahsetseydi ya. Ya da hiç karadan bu kadar açilmasa miydik?
Su içiyorum saatlerdir. Kesmiyor gene de susuzlugumu. Sanki islatmiyor bile agzimi. Öylesine akip gidiyor. Zaman gibi. Zamanin içindeki ben gibi, zamanin içindeki "O" gibi, bir zamanlar ben gibi, bir zamanlardaki "O" gibi.
Kabuk tutmustu ne güzel o yara. Onu biçaklamasi için ne yaptim ki? Kan tadindan bikmistim, gene kendi kanimi emmek zorundayim gene, yaranin kapanmasi için. Gene kendimleyim, gene kendimeyim. O` na degilim su saatten sonra.
Devamı »